Akademia Polskiego Filmu - W poszukiwaniu tożsamości. Polskie kino w latach 1908-1955

Brak

Godziny realizowane z udziałem nauczycieli (42 godz.):

- udział w wykładzie – 30

- projekcje filmowe – 12

Czas poświęcony na pracę indywidualną studenta (58 godz.):

- lektura – 28

- przygotowanie do egzaminu – 20

Łącznie: 90 godz. (3 ECTS)

K_W09 student ma świadomość kompleksowości oraz wielowymiarowości kultury i sztuki, zmienności języków, kodów i konwencji w procesie przemian historycznych

K_U03, samodzielnie zdobywa wiedzę związana z kulturą i sztuką(jej historią i współczesnością), rozwija umiejętności badawcze, korzystając zw wskazówek opiekuna naukowego

K_K01, rozumie potrzebę uczenia się przez całe życie, K_K14,ma świadomość rangi i znaczenia teatru, filmu i innych dzieł sztuki i widowisk w kulturze polskiej i światowej

Wykład i projekcja filmowa

Zajęcia APF – kurs podstawowy składają się z projekcji filmów oraz wykładów z historii polskiego kina – od jego początków do roku 2025. W programie I semestru kursu znajduje się 14 filmów pełnometrażowych oraz zestaw krótkich metraży, składających się na opowieść o pierwszych próbach filmowych na ziemiach polskich (Pruska kultura, Bestia), rozwoju przemysłu filmowego w dwudziestoleciu międzywojennym (Mocny człowiek, Dybuk, Strachy, Halka) i odbudowie kultury filmowej tuż po II wojnie światowej (Ostatni etap, Przygoda na Mariensztacie). Program uzupełnią filmy współczesne, autotematycznie odnoszące się do historii kina polskiego jako mitu (Historia kina w Popielawach) Wykładowcy – historycy kina i filmoznawcy – dokonują analizy filmów pod kątem popularnych zagadnień, wpływowych estetyk (ekspresjonizm, kody kina popularnego) możliwości technicznych (przełom dźwiękowy) i kontekstu historycznego (międzywojnie i socjalizm), prezentując polskie kino z różnych perspektyw.

Akademia Polskiego Filmu powstała w 2009 r. z inicjatywy Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. To cykl wykładów i projekcji filmowych, a każdy z semestrów zajęć można zaliczać jako odrębny kurs.

Od czasu utworzenia programu zmieniło się postrzeganie kina polskiego. Przed laty o statusie kina polskiego dr Rafał Marszałek, współautor pierwszego programu, pisał: „Wydaje się, że film polski nie zawsze bywa doceniany. W różnych okresach i z różnych przyczyn bywał on przedmiotem pochopnie uogólniającej krytyki. Bagatelizowano jego popularność, kwestionowano wymiar artystyczny, nie dostrzegano roli najważniejszych naszych filmów w kształtowaniu świadomości zbiorowej. Rytm rozwojowy polskiego filmu, choć nierównomierny i naznaczony przeszkodami (od komercyjnych po polityczne), staje się, zwłaszcza na szczytach, coraz lepiej widoczny. Mieliśmy artystów światowego formatu i prawdziwe filmowe arcydzieła. Niewiele dziedzin rodzimej twórczości artystycznej zdobyło na świecie taki rozgłos jak polska sztuka filmowa”.

Dziś, gdy nie dziwi nikogo obecność rekonstrukcji klasyki polskiego kina na światowych ekranach oraz kolejne laury zdobywane przez twórców i twórczynie na światowych festiwalach, tym ciekawsze wydaje się zgłębianie się w historię w poszukiwaniu źródeł, celem zrozumienia dzisiejszego statusu rodzimej kinematografii, odszukania kolejnych połączeń kina polskiego ze światowym i omówienia dorobku z nowych perspektyw.

Program Akademii, składający się z ponad 100 tytułów i rozłożony na cztery semestry, obrazuje dorobek polskiego kina polskiego w szerokim spektrum nazwisk, form i tematów. Kryteriami selekcji były nie tylko ranga produkcji i ich pozycja w kanonie kina polskiego, lecz także – w zgodzie z projektem Listy Polskiego Dziedzictwa Filmowego – dzieła szczególnie istotne dla historii i rozwoju kultury audiowizualnej w naszym kraju. Program ma ramy chronologiczne (wyznaczone datami znaczących wydarzeń historycznych XX wieku), lecz równocześnie prezentuje popularne trendy, ruchy artystyczne, inspiracje zagranicznymi formacjami oraz pozycjonuje się wobec historii XX wieku i początków XXI wieku, wraz z ich estetykami, zmianami społecznymi i bieżącymi tematami.

APF wpisuje się w humanistyczne programy uczelni wyższych, zaś wykładowcami w ramach Akademii są filmoznawcy z ośrodków uniwersyteckich z całego kraju. Wykłady uzupełniają seanse o wiedzę historyczną i historyczno-filmową, a projekt ma na celu holistyczną edukację w zakresie historii polskiego kina: jego nurtów, konwencji, autorów i tematów.

Tadeusz Lubelski, „Historia kina polskiego 1895–2014”, Universitas: Kraków 2015.

Zestaw tekstów i artykułów z epoki z czasopism „Kino”, „Film”, „Film na świecie”, „Pleograf”, opublikowanych na stronie internetowej APF-u.

Zaliczenie pisemne w formie testu – 1h, kilkadziesiąt pytań zamkniętych, jednokrotnego wyboru.

Nie dotyczt