Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu - Centralny punkt logowaniaNie jesteś zalogowany | zaloguj się
katalog przedmiotów - pomoc

Historia sztuki nowoczesnej polskiej

Informacje ogólne

Kod przedmiotu: 1402-HSNPol-3L-SJ Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (0218) Interdyscyplinarne programy i kwalifikacje związane ze sztuką
Nazwa przedmiotu: Historia sztuki nowoczesnej polskiej
Jednostka: Instytut Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa
Grupy: Przedmioty obowiązkowe - 3 rok, sem. letni - Konserwacja i restauracja malarstwa (sj)
Przedmioty obowiązkowe - 3 rok, sem. letni - Konserwacja i restauracja papieru i skóry (sj)
Przedmioty obowiązkowe - 3 rok, sem. letni - Konserwacja i restauracja rzeźby kamiennej (sj)
Punkty ECTS i inne: 2.00
Język prowadzenia: polski
Wymagania wstępne:

Wiedza z historii sztuki poprzednich epok

Rodzaj przedmiotu:

przedmiot obowiązkowy

Całkowity nakład pracy studenta:

dot. malarstwa: dr Małgorzata Geron

Godziny realizowane z udziałem nauczycieli ( godz.):

np.

- udział w wykładach – 15 h (0,5 ECTS)


- konsultacje z nauczycielem akademickim podczas dyżurów- 2 h (0.07 ECTS)


Czas poświęcony na pracę indywidualną studenta ( godz.):

np.


- czytanie literatury- 3 h (0,1 ECTS)


- przygotowanie do egzaminu- 10 h (0,33 ECTS)


dot. architektury (prowadzenie: dr hab. Joanna Kucharzewska)

1. Godziny realizowane z udziałem nauczyciela (godziny kontaktowe wykładu, przewidziane w programie): 15 godz. /0,5 ECTS


2. Czas poświęcony na pracę indywidualną studenta, konieczny do zaliczenia przedmiotu (przygotowanie i uzupełnienie notatek; zebranie, zapoznanie się z treścią podanej literatury, przyswojenie materiału ilustracyjnego, definicji, powtórka zagadnień problemowych): 15 godz./ 0,5 ECTS.

Łącznie:60 godz. (2 ECTS)

Efekty uczenia się - wiedza:

Zna podstawy historii sztuki nowoczesnej polskiej, z uwzględnieniem interpretacji i podstawowego wartościowania dzieł sztuki K_W07

Zna podstawy kształtowania się form artystycznych w ujęciu historycznym K_W11


Efekty uczenia się - umiejętności:

Posiada umiejętności wykorzystania wiedzy z Historii sztuki nowoczesnej polskiej dla przygotowania projektu konserwatorskiego K_U04

Efekty uczenia się - kompetencje społeczne:

Ma świadomość i rozumie konieczność uwzględnienia kontekstu kulturowego dzieła sztuki lub zabytku w decyzjach konserwatorskich K_K04

Zna ograniczenia własnej wiedzy i umiejętności, rozumie potrzebę dalszego kształcenia oraz potrzebę włączania specjalistów z innych dziedzin do rozwiązywania szczególnie złożonych zagadnień konserwatorskich K_K05


Metody dydaktyczne:

wykład połączony z prezentacją multimedialną

Metody dydaktyczne podające:

- wykład problemowy

Skrócony opis:

Zakres wykładu obejmuje historię malarstwa, rzeźby i architektury polskiej od poł. XVIII w. do lat 30. XX wieku.

Zajęcia mają na celu przekazanie wiedzy o sztuce i architekturze nowoczesnej powstających na ziemiach polskich pod zaborami oraz po odzyskaniu niepodległości, do wybuchu II wojny światowej.

Pełny opis:

W trakcie wykładu omawiane są najważniejsze nurty w malarstwie, rzeźbie i architekturze polskiej od połowy XVIII do lat 30. XX wieku. Dlatego w ramach zajęć szczegółowo charakteryzowane są kierunki, grupy artystyczne i dorobek wybitnych twórców o charakterze przełomowym, , począwszy od czasów stanisławowskich i klasycyzmu, poprzez romantyzm, realizm, akademizm, epokę Młodej Polski i dwudziestolecie międzywojenne.

Literatura:

(malarstwo i rzeźba prowadzący dr Małgorzata Geron):

Z. Baranowicz, Polska awangarda artystyczna 1918-1939, Warszawa 1975

T. Dobrowolski, Nowoczesne malarstwo polskie, T.I-III, Wrocław 1964

T. Dobrowolski, Rzeźba neoklasyczna i romantyczna w Polsce, Wrocław 1974

M .Geron, Formiści. Twórczość i programy artystyczne, Toruń 2015.

Gry barwne: Komitet Paryski 1923 – 1939, kat. wystawy oprac. K. Krzysztofowicz-Kozakowska, Muzeum Narodowe w Krakowie

W. Juszczak, M. Liczbińska, Malarstwo polskie. Modernizm, Warszawa 1977

I. Kossowska, Ł. Kossowski, Malarstwo polskie. Symbolizm i Młoda Polska, Warszawa 2010.

S. Kozakiewicz, Malarstwo polskie. Oświecenie, klasycyzm, romantyzm, Warszawa 1976

S. Kozakowska, Malarze Młodej Polski, Kraków 1995

S. Krzysztofowicz – Kozakowska, Sztuka Młodej Polski, Kraków

S. Lorentz, A. Rottermund, Klasycyzm w Polsce, Warszawa 1984

I. Luba, Dialog nowoczesności z tradycją. Malarstwo polskie dwudziestolecia międzywojennego, Warszawa 2004.

P. Łukaszewicz, Zrzeszenie Artystów Plastyków Artes 1929 – 1935, Wrocław 1975.

P. Łukaszewicz, J. Malinowski, Ekspresjonizm w sztuce polskiej, katalog wystawy Muzeum Narodowe we Wrocławiu 1980

J. Malinowski, Sztuka i Nowa Wspólnota. Zrzeszenie Artystów Bunt 1917 – 1922 ,Wrocław 1991

J. Malinowski, Malarstwo polskie XIX wieku, Warszawa 2003

J. Malinowski, B. Brus – Malinowska, W kręgu École de Paris. Malarze żydowscy z Polski, Warszawa 2007

A. Melbechowska – Luty, Posągi i ludzie. Rzeźba polska dwudziestolecia międzywojennego (1918 – 1939), Warszawa 2005

A. K. Olszewski, Dzieje sztuki polskiej 1890 – 1980, Warszawa 1988

J. Pollakówna, Malarstwo polskie między wojnami 1918 – 1939, Warszawa 1982

J. Pollakówna, Formiści, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk, 1972

Stowarzyszenie Artystów Polskich Rytm 1922-1932, kat. wystawy oprac. K. Nowakowska – Sito, Muzeum Narodowe w Warszawie 2001

Symbolizm w malarstwie polskim 1890 – 1914, oprac. A. Morawińska, Warszawa 1997

A. Turowski, Konstruktywizm polski: próba rekonstrukcji nurtu (1921 – 1934), Wrocław 1981.

A. Turowski, Budowniczowie Świata. Z dziejów radykalnego modernizmu w sztuce polskiej, Kraków 2000

Architektura:

N. Batowska, Jan Chrystian Kamsetzer: architekt Stanisława Augusta, Warszawa 1978

E. Bergman, Nurt mauretański w architekturze synagog Europy Środkowo-Wschodniej w XIX i na początku XX wieku, Warszawa 2004

R. Dawidowski, Architektura modernistyczna z lat 1928-1940 na obszarze Pomorza Zachodniego, Szczecin 2007

T. Fabiański, J. Purchala, Historia architektury Krakowa w zarysie, Kraków 2001

H. Faryna-Paszkiewicz, Geometria wyobraźni: szkice o architekturze dwudziestolecia międzywojennego, Gdańsk 2003

H. Faryna-Paszkiewicz , Saska Kępa 1918-1939: architektura i urbanistyka, Wrocław 1989

Ł. Heyman, Nowy Żoliborz 1918-1939: architektura i urbanistyka, Wrocław 1979

T. Jakimowicz (red.), Architektura i urbanistyka Poznania w XX w., Poznań 2005

T. Jaroszewski, Architektura doby oświecenia w Polsce: nurty i odmiany, Wrocław 1971

T. Jaroszewski, Chrystian Piotr Aigner: architekt warszawskiego klasycyzmu, Warszawa 1970

T. Jaroszewski, Od klasycyzmu do nowoczesności, O architekturze polskiej XVIII, XIX i XX wieku, Warszawa 1996

M. Kwiatkowski, Szymon Bogumił Zug: architekt polskiego Oświecenia, Warszawa 1971

J. Lewicki, Między tradycją a nowoczesnością: architektura Lwowa lat 1893-1918, Warszawa 2005

S. Lorenz, Efraim Szreger – architekt polski XVIII wieku, Warszawa 1986

J. Minorski, Polska nowatorska myśl architektoniczna w latach 1918-1939, Warszawa 1970

A. Olszewski, Nowa forma w architekturze polskiej 1900-1925: teoria i praktyka, Wrocław 1967

L. Popławska, Architektura przemysłowa w Łodzi w XIX wieku, Warszawa 1973

J. Rączka, Walka o polski styl narodowy w architekturze na przykładzie stylu zakopiańskiego i dworkowego na przełomie XIX i XX wieku, Kraków 2001

J. Roguska, Architektura i budownictwo mieszkaniowe w Warszawie w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku: architektura willowa, Warszawa 1986

J. Roguska, Treści i funkcje informujące detalu w architekturze warszawskiej w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku, Toruń 1999

J. Skuratowicz, Architektura Poznania 1890-1918, Poznań 1991

M. Sołtysik, Gdynia – miasto dwudziestolecia międzywojennego: urbanistyka i architektura, Warszawa 1993

K. Stefański, Architektura XIX wieku na ziemiach polskich, Warszawa 2005

K. Stefański, Architektura historyzmu na ziemiach polskich, Łódź 2005

K. Stefański, Polska architektura sakralna w poszukiwaniu stylu narodowego, Łódź 2002

H. Syrkus, Ku idei osiedla społecznego 1925-1975, Warszawa 1976

A. Szkurłat, Secesja w architekturze Warszawy, Warszawa 1999

A. Szram, Architektura Łodzi przemysłowej, Łódź 1975

Z. Tołłoczko, Architektura klasycyzmu w XX wieku: kontynuacja czy neostyl?, Kraków 2009-2010

B. Tondos, Styl zakopiański i zakopiańszczyzna, Wrocław 2004

I. Wisłocka, Awangardowa architektura polska 1918-1939, Warszawa 1968

M. Żychowska, Między tradycją a awangardą: problem stylu w architekturze Krakowa lat międzywojennych, Kraków 1991.

Metody i kryteria oceniania:

Zajęcia kończą się egzaminem w formie testu, weryfikującego wiedzę i umiejętności K_W07, K_W11, K_U04

Praktyki zawodowe:

nie dotyczy

Zajęcia w cyklu "Semestr letni 2017/18" (zakończony)

Okres: 2018-02-26 - 2018-09-30
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Wykład, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Małgorzata Geron, Andrzej Majdowski
Prowadzący grup: Małgorzata Geron, Andrzej Majdowski
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Przedmiot - Egzamin
Wykład - Egzamin
Skrócony opis:

j.w.

Pełny opis:

j.w.

Literatura:

j.w.

Zajęcia w cyklu "Semestr letni 2018/19" (zakończony)

Okres: 2019-02-25 - 2019-09-30
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Wykład, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Małgorzata Geron, Joanna Kucharzewska
Prowadzący grup: Magdalena Dembek, Małgorzata Geron, Joanna Kucharzewska
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Przedmiot - Egzamin
Wykład - Egzamin
Skrócony opis:

Zakres wykładu obejmuje historię malarstwa, rzeźby i architektury polskiej od połowy XVIII w. do lat 30. XX wieku.

Zajęcia mają na celu przekazanie wiedzy o sztuce i architekturze nowoczesnej powstających na ziemiach polskich pod zaborami oraz po odzyskaniu niepodległości, do wybuchu II wojny światowej.

Pełny opis:

W trakcie wykładu omawiane są najważniejsze nurty w malarstwie, rzeźbie i architekturze polskiej od połowy XVIII do lat 30. XX wieku. Dlatego w ramach zajęć szczegółowo charakteryzowane są kierunki, grupy artystyczne i dorobek wybitnych twórców o charakterze przełomowym, począwszy od czasów stanisławowskich i klasycyzmu, poprzez romantyzm, realizm, akademizm, epokę Młodej Polski i dwudziestolecie międzywojenne.

(dot. architektury)

Przedmiotem zajęć będą najważniejsze zagadnienia i tendencje dotyczące architektury polskiej od połowy XVIII wieku do 1939 roku. Zaprezentowane zostaną wiodące kierunki, sylwetki architektów oraz ich dzieła, na tle zachodzących przemian społecznych.

Omawiane będą - w układzie chronologicznym - najważniejsze zjawiska, osadzone na tle zmiennych uwarunkowań historycznych, społecznych i kulturowych oraz podkreślane będą czynniki ideowe i funkcjonalne, decydujące o wyborze form architektonicznych, technik budowlanych i zdobniczych. Uwzględnione są budynki o różnych funkcjach (mieszkalne, sakralne, muzealne, municypalne).

Zajęcia podzielono na kilka bloków tematycznych:

1. klasycyzm (4 godz.), którego podstawą stał się nurt oświeceniowy, badania historyczne i archeologiczne; klasycyzm stanisławowski, palladianizm, neoklasycyzm.

2. historyzm (5 godz.):

- podstawy architektury historyzmu; uwarunkowania polityczne, społeczne i gospodarcze.

- podział, datacja, różne możliwości rozwoju architektury na terenie Polski pod zaborami

- odmiany neogotyku

- styl narodowy (styl wiślano-bałtycki, gotyk nadwiślański)

- wpływ architektury stolic europejskich na kształtowanie architektury w Polsce

3. styl zakopiański (1 godz.)

4. secesja (2 godz.)

5. modernizm (3 godz.)

Literatura:

j.w.

Uwagi:

brak

Opisy przedmiotów w USOS i USOSweb są chronione prawem autorskim.
Właścicielem praw autorskich jest Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu.